سچل/ سچل سرمست: سنڌي ڪلاسيڪي شاعريءَ جي ٽمورتيءَ (شاهه، سچل ۽ ساميءَ) جو ٻيو عظيم ۽ صوفي شاعر، اناالحق جو پرچارڪ، حضرت سچل سرمست آهي. سچل سرمست جو اصل نالو ميان عبدالوهاب هو. کيس پيار مان ’سچل، سچو يا سچيڏنو‘ سڏيندا هئا. پاڻ پنهنجي سنڌي ڪلام ۾ ’سچو‘ ۽ ’سچل‘ تخلص ڪم آندو اٿن، جڏهن ته فارسي شاعريءَ ۾ ’خدائي‘ ۽ ’آشڪار‘ تخلص ڪم آڻيندا هئا. سنڌ جي هن عظيم صوفي شاعر جو جنم 1152هه مطابق 1739ع ڌاري رياست خيرپور جي تعلقي گمبٽ جي ڳوٺ درازا ۾ ميان صلاح الدين جي گھر ۾ ٿيو. سندس ڏاڏي جو نالو ميان خواجه محمد حافظ المعروف صاحبڏنو فاروقي ’موراڳي‘ هو، جيڪو پڻ شعر ۽ سخن جو صاحب هو. سچل سرمست جي جنم بابت ڪن عالمن اختلاف ڏيکاريندي سندس جنم 1170هه ڄاڻايو آهي، جنهن موجب سندس عمر 72 سال ٿئي ٿي، پر خاندان ۽ اڪثر محققن 1152هه/ 1739ع کي سندس جنم جو درست سال قرار ڏنو آهي. مشهور شاعر قادر بخش ’بيدل‘، جيڪو سچل جو پوئلڳ هو ۽ سچل جي وفات وقت ٻارهن سالن جي عمر جو هو، اُن به سچل سائينءَ جي عمر 90 ورهيه ڄاڻائي آهي: پانهنجي رائي پرين، ’نوي‘ ورهيه نروار هو! پوءِ وصل جي موج ماڻي، ذوق کان ذخار هو.