سامی

سامي (جنم 01 جنوري 1743 - وفات 01 جنوري 1850) ٽالپر دور جو هڪ سنڌي شاعر ٿي گذريو آهي، جنهن جو اصل نالو ڀائي چين راءِ بچومل هيو. هو 1743ع ۾ شڪارپور، سنڌ ۾ پيدا ٿيو. سامي پنهنجي تخلص (قلمي نالي) سان مشهور ٿيو، ۽ سندس شاعري وڏي شهرت حاصل ڪئي. سامي پنهنجي ويدڪ ڏاهپ کي سنڌي شاعري ۾ شامل ڪري، پنهنجي شعرن کي شلوڪن (بيت) جي صورت ۾ لکيو، جيڪي گهڻي روحاني ۽ فلسفي معنى سان ڀرپور آهن. سامي تخلص اختيار ڪرڻ جو سبب سندس گرو (روحاني استاد) سوامي مينگهراج ٻانڀڻ سان محبت ۽ احترام هو. پنهنجي گرو جي نالي کي شرف ڏيڻ لاءِ سامي اهو نالو اختيار ڪيو. ڪڏهن ڪڏهن هو پنهنجي شعرن ۾ "ٻانڀڻ" به تخلص طور استعمال ڪندو هو. ساميءَ جي شاعري جو مجموعو "سامي جا سلوڪ" جي نالي سان سڃاتو وڃي ٿو. سندس شاعري هندومت ۽ فلسفي ڏانهن سندس وابستگيءَ کي ظاهر ڪري ٿي. سامي پنهنجي زندگيءَ جا 107 سال گذاري، ۽ 1850ع ۾ شڪارپور ۾ وفات ڪري ويو. سندس شاعري اڄ به سنڌي ادب ۾ روحانيت ۽ ثقافت جو روشن مينار آهي.