کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است بخواه دَفْتَرِ اَشعار و راهِ صَحرا گیر چه وَقْتِ مدرسه و بَحْثِ کَشْفِ کَشّاف است؟ فقیهِ مدرسه، دی، مَسْت بود و فَتوی داد که مِی، حَرام ولی بِهْ ز مالِ اوقاف است به دُرد و صاف، تو را حُکْم نیست خوش دَرکَش که هرچه ساقیِ ما کَرْد عِیْنِ اَلطاف است بِبُر ز خَلق و چو عَنقا، قیاسِ کار بگیر که صیتِ گوشه‌نشینان، زِ قاف تا قاف است حَدیثِ مُدّعیان و خیالِ همکاران همان حکایتِ زَردوز و بوریاباف است خموش «حافظ» و این نکته‌هایِ چونِ زَرِ سُرخ نگاه دار که قَلّابِ شهر، صَرّاف است