بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌ بنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره‌نشین نشیمن تو نه این کُنجِ محنت‌آبادست تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست مجو درستیِ عهد از جهانِ سست‌نهاد که این عجوز، عروسِ هزاردامادست نشان عهد و وفا نیست در تبسّمِ گل بنال بلبل بی‌دل که جای فریادست حسد چه می‌بری ای سست‌نظم بر حافظ؟ قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست