به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست که مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توست سِرِشک من که ز طوفان نوح دست بَرَد ز لوح سینه نیارَست نقشِ مهرِ تو شُست بکن معامله‌ای، وین دل شکسته بخر که با شکستگی ارزد به صد هزار درست زبان مور به آصف دراز گشت و رواست که خواجه خاتَمِ جم، یاوه کرد و باز نَجُست دلا طَمَع مَبُر از لطفِ بی‌نهایتِ دوست چو لافِ عشق زدی، سر بباز، چابک و چُست به صدق کوش، که خورشید زایَد از نَفَسَت که از دروغ سیه‌روی گشت صبحِ نخست شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز نمی‌کنی به ترحم، نِطاق سلسله سست مرنج حافظ و از دلبر‌ان حِفاظ مجوی گناه باغ چه باشد چو این گیاه نَرُست