پے کے لمیاں وچ وچھوڑیاں دے

پے کے لمیاں وچ وچھوڑیاں دے اساں اپنا آپ نقصان کیتا اوہدی یاد نوں دلوں وسار کے تے دل ویران نوں ہور ویران کیتا چلن تیک ساڈے چلدے دماں تائیں بھلن لگیاں اوہدیاں سخاوتاں نے ساڈے عشقَ بیدوش بے عذر تائیں دکھ عمر تے حسن نے دان کیتا جد دے گئے نے اوہ اس گھروں، ایتھے وسن سدھراں اوہناں دے پیار دیاں دل برباد کرکے اوہناں آپ ساڈا ساڈے دل تے بڑا احسان کیتا یاد کیتیاں آؤندا اے یاد اینا کی ملاپ دی رات دا سلسلہ سی اوہدی زلف ڈاڈھی پریشان ہوئی اوہدی زلف ڈاڈھا پریشان کیتا وانگوں ڈاڈھیاں پھوکیاں ویریاں دے اوہناں ویر دا وی بھرم رکھیا نہ کیتی بڑی غلطی بہہ کے وچ یاراں اساں اوہناں دے پیار دا مان کیتا پلکاں بھجیاں نظر اداس ڈاڈھی رخ اتے زلفاں پریشان کیتا ویکھ اوہناں دا حالَ ایہہ اساں وی نہ دل دے دکھ دا حالَ بیان کیتا نہیں سی اوہدی جوانی دے جوش اوہنوں کیتی گلّ ساڈی یاد رہن دتی پہرہ اساں دتا اوسے قول اتے جیہڑا قول سی نال زبان کیتا وانگوں دھوڑ دے بدلاں اڈ گئے نے چڑھ کے سرے بے صورت جوانیاں دے ساڈے عشقَ نے جیہڑا غرور کیتا اوہدے حسن نے جیہڑا گمان کیتا لوک مگر لگے تے نہ پئے پتھر پاٹا گلما نہ دامن اے چاک ہویا پاگل عاشقاں نال سلوک چنگا اوہدے شہر نالوں بیابان کیتا اوہدی لشکدی مانگ نے کڈھ آندا زلفاں اوہدیاں دے قبرستان وچوں اوہدے صفحے قرآن دے نال سانوں کافر خال اوہدے مسلمان کیتا ساری عمر رہا وانگ صوفیاں دے ایس گلّ دا دلوں افسوس سانوں رنداں نال میخانے دے وچّ بہہ کے تازہ اساں نہ کدے ایمان کیتا میرے دل نوں کدی فقیر اج وی ایہہ ادا ای اوہناں دی بھلنی نہیں میرے شعر دی اوس نہ داد دتی میری غزل دا اوس نہ مان کیتا