مارو نھیری برہوں دی چلدی اے
لاٹ جِندڑی دی پھیر وی بلدی اے
دل اوہناں دا اجے نہیں ڈھلیا
ٹکی سورج دی روز ڈھلدی اے
ٹھپّ دِتی اے زندگی دی کتاب
یاد کیوں ورقے پھیر اُتھلدی اے ؟
آ کے بولے، "میں آکھیا تک آں
بجھ گئی اگّ یا کہ بلدی اے "
جِند اک، بھار دو جہاناں دا
تند پئی پربتاں نوں جھلدی اے
بھاویں ٹُٹّیاں ورھے نے بیت گئے
پر نظر آوے گلّ کل دی اے
گلے اک وار لگّ کے روئے ساں،
سانوں بس لاج اکو گل دی اے
ساڈا کم ہے سنوارنا گھر نوں
آپے آ جان گے, کی جلدی اے
موہن سنگھ