چاہاں تاں پاوے نال اپنے

چاہاں تاں پاوے نال اپنے میں بنّھ کے کال بحال لواں اس چپل سمَیں دے گھوڑے تےجے تینوں کویں بٹھال لواں جد وی ہے تیری گل چِھڑدی، دھڑکن ودھ جاندی ہے دل دی، ڈکّ لاں بھاویں دریاواں نوں تے مُٹّھی وِچ بھچال لواں میں کیہا کیمیاگر ہویا جو تینوں نہ پگھلا سکیا، بھاویں دل دی کٹھیالی وچ چن سورج نوں پنگھرال لواں بہہ گیا ہار کے کنڈھے تےجد دل دی ہاتھ نہ لے سکیا، انج متھ کے ستّ سمندراں نوں میں چوداں رتن نکال لواں گگناں دے گُھمدے چک اتوں گُھمیار نے بھانڈا لاہ دھریا، آتھن نے لال شراب بھری، جے ہوویں نال پیال لواں منیاں شوبھا تریلوکی دی اس ہن دے وچ ہے آن جڑی، اس ہن دی گھڑی سلکھنی نوں, میں کلَّیاں کویں سنبھال لواں