مان کسے نوں دھن دولت دا، کسے نوں شوخ اداواں دا

مان کسے نوں دھن دولت دا، کسے نوں شوخ اداواں دا اسیں غریب نمانے سانوں، ہکو مان وفاواں دا دل دے کچے ویہڑے اندر، کھیہ اڈدی اے یاداں دی کنّے سالاں توں نہیں مڑیا، راہی دل دیاں راہواں دا اکھاں نے اکسایا تیری، تکنی ہوس ونجایا سی نیت نہیں سی بدلی میری، دیکھ کے رنگ گھٹاواں دا اجّ وی میریاں پلکاں اتے، اوہدی یاد دے دیوے نے کل وی میریاں بُلاں اُتے، سیک سی اوہدیاں ساہواں دا ونّ سونّے راہبر لبھن، نال تے منزل ملنی نہیں پہلاں کوئی پکّ تے کر لو، جھلیو اپنے راہواں دا یارو سوچو کاہتوں ایتھے، بےوقتے مینہ آؤندے نے لوڑ پوے تے سُکّ جاندا ہے، پانی کیوں دریاواں دا سُکے ددھّ دے ڈبے عاطف، ہر ہٹّی تے وکدے نے خورے تاہیؤں سُکّ جاندا اے، ددھّ وی اجّ کل ماواں دا