نَفَحاتُ وَصلکَ اَوقَدَت جَمَرات شَوقکَ فِی الحَشا ز غمت به سینه کم آتشی که نزد زبانه کما تشا تو چه مظهری که ز جلوهٔ تو صدای صیحهٔ صوفیان گذرد ز ذروهٔ لامکان که خوشا جمال ازل خوشا همه اهل مسجد و صومعه پی ورد صبح و دعای شب من و ذکر طلعت و طرهٔ تو مِنَ الغَداةِ اِلَی العِشا ز کمند زلف تو هر شکن گرهی فکنده به کار من به گره‌گشایی لعل خود که ز کار من گرهی گشا دل من به عشق تو می‌نهد قدم وفا به ره طلب فَلَئِن سَعیٰ فَبِهِ سَعیٰ و لَئِن مَشیٰ فَبِهِ مَشیٰ به تو داشت خو دل گشته خون ز تو بود جان مرا سکون فَهَجَرتَنی و جَعَلتَنی مُتَحَیِّرا مُتَوَحِّشا چه جفا که جامی خسته دل ز جدایی تو نمی‌کشد قدم از طریق جفا بکش سوی عاشقان جفاکش آ