شد برقع روی تو چو مهت زلف شب آسا سبحان قدیر جعل اللیل لباسا تا کی ز غم سود و زیان رنجه توان برد ای خواجه بیا ساغر می گیر و بیاسا دنیا نه متاعی ست که ارزد به نزاعی با خصم مدارا کن و با دوست مواسا اسرار نی ار فهم کنی جمله سماعی ست لا یمکن ان یدرکها العقل قیاسا راهی ست نهانی ز تو تا دیر مغانی جز پیر مغان نیست بدان راه شناسا خواهی که در آن راه خدا پاس تو دارد رخساره به خاک ره هر بی سر و پا سا تا صاف نشد جامی از اوصاف من و ما ما صادف من راح مصافاتک کاسا