ای ترکِ لاله‌رخ بده آن لاله‌گون شراب

ای ترکِ لاله‌رخ بده آن لاله‌گون شراب تابان ز جامِ چون رخِ لعل از قَصَب نقاب من گویمی گلاب است آن مِی که می‌دهی گر هیچ‌گونه گونهٔ گل داردی گلاب جز دوستیِّ ناب نیابی ز من همی واجب بوَد که از تو بیابم نَبیدِ ناب تیره نکردش آتش آن‌گه که آب بود اکنون که آتش است ضعیفش مکن به آب آب است و آتش است و ازو شد خراب غم نشگفت ار آب و آتش جایی کُنَد خراب آسایش است و خرّمی از آبْ دیده را این است و زان بلی که کُنَد دیده را به خواب از لطف بردوید به سر وین شگفت نیست روح است و روح را سویِ بالا بوَد شتاب در مغز و طبعم افتاد آتش ز بهرِ آنک دستِ تو بر نَبید و بلور است و آفتاب تا ندهی‌ام نَبیدی چون دیدهٔ خروس باشد به رنگِ روزم چون سینهٔ غُراب