خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن ترا چون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟ پرتو خورشید را آیینه رسوا می‌کند چون نهان از دیده‌ها سازد دلِ روشن ترا؟ بس که سیراب است دامانت ز خونِ عاشقان جویِ خون گردد، زنم گر دست در دامن ترا آهِ مظلومان چه سازد با تو ای بیدادگر؟ کز دلِ سخت است در زیر قبا جوشن ترا بس که شد محوِ تنِ سیمینت ای یوسف لقا برنیاید از گریبان بوی پیراهن ترا برنمی‌آید کسی با دورباشِ ناز تو پرتو خورشید برمی‌گردد از روزن ترا بر فقیران بسته‌ای راهِ سؤال از سرکشی بسته برگردد دهانِ مور از خرمن ترا زلف را دستِ نگارین می‌کند بوسیدنش بس که خونِ بی‌گناهان است بر گردن ترا برقِ عالمسوز را تسخیر کردن مشکل است چون شود صائب به افسون مانع از رفتن ترا؟