سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را دانم که در میان نپسندد حجاب را پیراهن از کتان و دمادم ز سادگی نفرین کند به پرده دری ماهتاب را تا خود شبی به همدمی ما به سر برد در چشم بخت غیر رها کرد خواب را نارفته، دم ز وعده باز آمدن زند تا در وصال یاد دهد اضطراب را در دل خزد لابه و از جان بدر کشد دیرینه شکوه ستم بی حساب را جرأت نگر که هرزه به پیش آمد سؤال گیرم به بوسه زان لب نازک جواب را نازم فروغ باده ز عکس جمال دوست گویی فشرده اند به جام آفتاب را سوزد ز گرمیش می و او همچون به لهو ریزد ز آبگینه به ساغر شراب را آبش دهم به باده و او هر دم از تمیز نوشد می و ز جام فرو ریزد آب را آسوده باد خاطر غالب که خوی اوست آمیختن به باده صافی گلاب را