من سر شادی ندارم با غم یارم خوش است من مسیحا مذهبم با دیر و خمارم خوش است مستم از جام اناالحق، جای من گو دار باش دولت منصور دارم، بر سر دارم خوش است نیستم چون اهل دنیا، طالب دیدار و گنج چون فقیر محتشم بی گنج و دینارم خوش است چون دم روح القدس در جان بیمار من است با وصال آن طبیب این جان بیمارم خوش است کار و باری بود اگر، در عشق شستم دست از آن غیر از آن کاری ندارم، با چنین کارم خوش است بر سر کوی هوایت کان مقام حیرت است پا و سر گم کرده ام، بی کفش و دستارم خوش است من خلیل عشق یارم رخ نمی تابم ز نار نار با عاشق چو گلزار است با نارم خوش است عروة الوثقی و سر وحدت و حبل المتین زلف دلدار است از آن با زلف دلدارم خوش است من ز چشم مست ساقی در خمارم روز و شب عیب نتوان کرد اگر با خمر خمارم خوش است جنت فردا و حور عین نمی باید مرا کز نعیم آخرت با وصل آن یارم خوش است من ز نور آفتابم ای نسیمی زان جهت جاودان با آفتاب و ماه و انوارم خوش است