قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 11)

مِرزے وِچ بڑے گُمان سی ، پھیر سوں گیا جنڈورے دے پاس میں ول ول وڈھ دیاں گا سُور میں ، دئیوں پُور کھپا میں جھٹ کو ٹھونکا لا لین دے ، سُتے نُوں نہ جگا دِن چڑھدے نوں چلاں گے ، تینوں لے چلاں داناں باد ہونی مرزے دی کُد پئی ، رلی سیالاں دے نال چھُٹی کانی غضب دی ، لے گئی مِرزے نُوں نال رُوح مرزے دی نکل گئی ، لگی جنڈورے نال مندا کیتا صاحباں تُوں ، رل گئی ایں سیالاں دے نال کانی گھڑی کمگراں ، پھل کِسے اُستا کار دھوکھے ماری میری صاحباں ، نہ آر نہ پار کھچ کے کڈھی مِرزے جوان نے ، کر گئی مِرزے نوں پار اگوں صاحباں بُولدی ، مِرزیا من میری عرضا ہونی ورتی پیغمبراں ، ہونی مرزے تے گئی آ بیٹے شاہ علی دے ، حسن وحسین بھرا لڑ دے نال یہودیاں ، دتے پُور کھپا در وِچ روندی بی بی فاطمہ ، مڑ کے نہ آئے میرے پاس مرزیا ایڈے پیغمبر مار لئے ، توں کیہدا پانی ہار اِک عرض میری من لے ، مینوں صاحباں لے چل نال مندا کیتا سُن صاحباں ، میرا ترکش ٹنگیا جنڈ تِن سو کانی مِرزے جوان دی ، دیندا سیالاں نوں ونڈ پہلی مار دا ویِر شمیر دے ، دوجی کلے دے تنگ تیجی ماراں جوڑ کے ، جیہدی ہیں تُوں منگ سر توں منڈاسا اُڈ گیا ، گل وچ پیندی جھنڈ باجھ بھراواں جٹ ماریا ، کوئی نہ مرزے دے سنگ پیلو پچھے شاعر نوں ، کے ول گیا جہان بہہ بہہ گئیاں مجلساں ، لگ لگ گئے دیوان مِرزا ماریا ملک الموت دا ، کجھ ماریا اوہنوں گُمان وِچ قبراں دے کھپ گیا ، مِرزا سوہنا جوان ایہہ قصہ مرزا صاحباں دا ، جوڑیا پیلو شاعر نیں ، جس نوں جانے جگ جہان