قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 10)

چھیڑ بکی چلیئے داناں بادنوں ، کیوں پیا وِچ میدان میرے مِرزے دے ہتھوں پئیاں بھاجڑاں ، امبر کوئی نہ پینڈا ٹھل راتیں ماھنی تنجنیں ، لڑ پئی مِرزے دی گل میں بیٹھا وچ کچہریاں ، راجے ہُندے میرے ول ماراں راہ لاہور دا ، شہریں گھتاں ہلچل چارے کوٹاں لُٹ لئیِاں ، سانگا نال اُتھل مرناں تے جگ چھڈناں ، میری جگ وِچ رہ جاوے گل چدھڑ سیال چڑھ پئے ، راہیں گھت بھیِر فوجاں گھیرا گھتیا ، کرکے بڑی تدبیر کڑاکڑ چلن گولیاں ، مِرزے نوں بہتے پیندے تِیر اوہ سُتا نہیؤں جاگدا ، قائم نہیؤں ہندا سریر ویکھ جنڈڑی دی چھتری ، سر پر بولے کاں تاھنگوں بھجے ملک الموت دے ، کِتے نہیؤں دیندے جان چدھڑ سیال مارن گے ، بڑے سُورمے جوان اُٹھ مِرزیا سُتیا ، کیوں پیا بڑے گُمان گھوڑی آوندی ویِر شمیِر دی ، آوندی سی بڑے تان سُتا ہی تُو اُٹھ کھڑ ، جے رب رکھے صِدق اِیمان مِرزے آوندا ویکھیا ، صاحباں د ا ویِر شمیِر تے مرزے نیں گوشے وِچوں کڈھیا ، کراڑی نگھی دا تِیر کر بسم اللہ ماریا ، بھوندا وانگ بھنبھیر گھوڑی اُتوں لاہ لیا ، صاحباں دا ویِر شمیِر اگوں صاحباں بولدی ، من مِرزیا میری صلاح چھیڑ بکی نوں تُوں راہ کھرلاں دی ، لے چل داناں باد سیالاں دیاں گھوڑیاں آدم کھانیاں ، نِت روک لیندیاں راہ جے تُوں مرزا سُورماں ، میری صاحباں اوڑ نِبھاہ