قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 9)

عرشوں اُترے چھے جنے ، چھے ہین بھین بھرا دُل دُل لئی شاہ علی نے ، پائی کعبے دی راہ ہک لیا گُگے چوہان نے ، باگڑاں دِتیِاں ڈھاہ نیلا لیا راجے رسالُو نے ، کانیِاں لئیاں چھنڈا گرارا جیمل فتح سندل ، بیٹی نہ دِتی بیاہ لکھی لے لئی دُلے جوان نے ، مارے اکبر دی راہ ککی گھر سُلطان دے ، چاریں کنوٹاں لئیاں نوا سبھناں توں چھوٹی ہے بکی ، چل کے آئی مرزے دے پاس مُنہہ کڈھیالا جٹ نے ، دے لیا پنج پِیر منا چھِک کے تنگ کسیا ، لے نے شگن منا سر سیالاں دے وڈھ کے ، دیواں جنڈ چڑھا بکی کی بیل پر بہہ کے ، بکی نوں لاج نہ لا شیرو کلیار بھونکدے ، ویکھ جنہاں دی دھون جیؤں مکہ لبھا حاجیاں ، مینوں لبھا تُوں شہر سیالاں دے آ لگے ، جئیوں پھٹاں اُتے لُون تیغاں مار اُڈان گے ، جیؤں پینجا پِنجدا رُوں مِرزا آکھے کوئی نہ دِیہندا سُورما ، جیہڈا مینوں ہتھ کرے کٹک بھڑاویں ٹکریں ، میتھوں بھی راٹھ ڈرے ول ول وڈھاں گا سُور میں ، جیؤں کھیتی نوں پین گڑے سِر سیالاں دے وڈھ کے ، سُٹاں گا وچ رڑے ایہہ تھاں وقت ڈھوڑ دا ، جیؤں صُبح سے ہوئی شام دھرتی تانبہہ ہو گئی ، سیاہی پھری اسمان گھر بگانے مار کے ، سوں رہیا وِچ میدان تیرے سِر تے سانگاں وجدیاں ، جئیوں لوہے پڑے دھگان چدھڑ دھنکے جِن بن کے ، مارے تینوں نہ جان