قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 8)

نیِندر نہ آوندی چور نُوں ، عاشق نہ لگے بھُکھ صاحباں مِرزے دی دوستی ، جگ نہ رہنی لُک لے چل داناں باد نُوں ، جان لُکاوے مُکھ جنڈ دے ہیٹھ جٹا سوں رھیوں ، اُٹھ سُرت سنبھال بکی تینوں چھڈ کے اُٹھ گئی ، جِس دے اُتے بڑا اعتبار نادر چھڈ کے اُٹھ گیا ، تیرا مڈھ قدیمی یار مارن صاحباں نُوں آگیا ، جیہدا کر دی نہ سی بار میرے اُپر نہ کوئی ویہدا سُورماں ، جیہڑا میرے پر وار کرے مار کوہاں تیرے سامنے ، پاس تیرے ویِر کھڑے جھٹک جھوٹا جنڈ ہیٹھ لین دے ، مڑ جیہڑی رب کرے اج دی گھڑی سون دے ، دوجی گھڑی وڑاں داناں باد جنڈ دے ہیٹھ جا سوں رھیوں ، لال دُشالا تان وحی چلائیِاں کانیِاں ، موت نہ دیندی جان متھے وچ کل جُگناں ، فتح نہ دیندی ہوں لِکھیاں ڈاھڈے رب دِیاں ، میٹن والا کون اُٹھیں مِرزیا سُتیا ، گبھے آئے اَسوار ہتھیں تیغاں رنگلیاں ، کر دے مارو مار میرے بابل ورگیِاں گھوڑیِاں ، وِیر میرے اَسوار کی ڈھنڈا ون اَساں دے ، کی میر شکار جنڈ دیا جنڈوریا ، تُوں ہیں کریں نیاؤں ہوئیوں روناں پھلے چوگناں ، تیری مہندی مانے چھاؤں مُٹھیاں بھر جگاؤندی یار نوں ، جاگئیے رب دے ناؤں دُھر نہ اپڑی رن صاحباں ، میری وچالیوں ٹٹی لاں جے نہ سی توڑ نبھاونی ، میری کاہنوں پکڑی بانہہ بچا دیندا عاشقاں ، نہ اگے ملناں تینوں تھاؤں