قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 7)

ماڑی تیری ٹیرکی ، مرزا لیایا کِدھروں ٹور سُکا ایہدا چوکٹا ، کاواں کھاہدی کنگڑور جے گھر نئیں سی تیرے باپ دے ، منگ لیاؤندوں ہُور گھوڑے کھیوے خان دے ، بڑے مراتب خور بھجیاں نوں جان دین گے ، اُدھل گئیاں دے چور وِچ اُجاڑ دے مار دے ، تیری سٹ دے دھون مروڑ کن ملے کھُر پتلے ، دُم بکی دی سیاہ ویکھ کے میری ٹیر نوں ، جھورے چت نہ پا بھائی ڈوگر جنہاں دے ، بہن پواندی آ باپ دی کھتیِاں چار کے ، بکی نُوں لیا بنا دس مہیِناں دا گھیو دِتا ، بکی دے ڈھڈ پا بکی توں ڈرن فرشتے ، میتھوں ڈرے خدا چوبھے وچ پتال ، اُڈ کے چڑھے آکاس چڑھنا اپنے شوق نوں ، بکی نوں لاج نہ لا بُوہے نوں تمک وجیا ، صاحباں گھتے تیل اندر بیٹھے نانکے ، بُوہے بیٹھا میل تھالی بٹوا رہ گیا ، کُپے عطر پھلیل گہنے سنیں پٹاریاں ، جھانجھن سنیں حمیل فروز ڈوگر کُوکیا ، سُنیں خان کھیوے بات صاحباں نُوں مِرزا لے گیا ، روندی کنڈے دی بار لاگیا لاج سیالاں نُوں ، گیا سی داغ لگا گھوڑے پاؤ پیکڑاں ، پیدل ہو جاؤ اسوار رستے پاؤ پیدلو ، منڈ ملو اسوار سانواں مِرزا مارناں ، کرکے قول قرار عشق لتاڑے آدمی ، برف لتاڑے رُکھ