قصہ مرزا صاحباں (صفحہ4)

بھٹھ رناں دی دوستی ، کھُری جنہاں دی مت ہس کے لاوندیِاں یاریِاں ، رو کے دیندیِاں دس جس گھر لائے دوستی ، مول نہ گھتیے لت سٹھیں ہتھ نہ آوندی ، دانشمنداں دی پت صاحباں آئیں نہ چھڈ کے ، سر نہ رھوے ساڈی پت راجا جھورے راج نوں ، بُدھ نوں جھورے چور گوری جھورے رُوپ نوں ، پیراں جھورے مور چڑھدے مِرزے خان نوں ، ماں مت دیندی کھڑی سپاں شیراں دی دوستی ، نہ کر بھائی اڑی تیجا کڑاھی ہے تیل دی ، سر پر لاٹ جلی مُوسی بھجیا موت توں ، اُس دے اگے موت کھڑی پربت بھُر دے ٹکریں ، لنگھن کیہڑی گلی روندی بی بی فاطمہ ، سر تے بانہہ کھڑی میں کی ربا تیرا بھیڑیا ، میری جوڑی خاک رلی اج دا وار ا بچا لے ، بھلکے سیالیں جا وڑیں ویاہ ہووے چھڈ دیواں ، منگ نہ چھڈی جا جیکر منگ میں چھڈ دیاں ، لگے کھراں نوں لاج پت مِرزا نہوں صاحباں ، ساڈے جگ وچ ٹرنی وار چڑھدے مِرزے خان نوں ، ماں مت دیندی کھڑی یاراں چوراں وِچ بیٹھ کے ، گل نہ کرئیے کھری اج دا وارا بچا لے ، بھلکے سیالیں جا وڑیں اگوں مرزا بولیا ، دیواں سچ سُنا گھر وھنجل دے جمیاں ، دِتے کل سنوار سدیا صاحباں سیال ، کیکر دیواں جواب جیوندا رہیا تاں آ ملاں ، مت چھوڑئیو آس