قصہ مرزا صاحباں (صفحہ 3)

اُتے پلنگ دے بہہ کے ، میرے ہتھیں کاج سنوار بھلکے آون لگے بھتٰی سندل بار دے ، صاحب سندی یار میرا جان ضرور دا ، پچھے بھائی چار اچھی کرنی اپنی نک نوں ، نئیں کھرلاں نوں ہار میرا جان ضرور دا ، جاندے نوں ہوڑ نہ پا کاج دھوناں میں پھراں ، مینوں کِسے دے کاجاں نال چڑھدے مِرزے خان نوں ، متاں دیوے ماں بُرے سیالاں دے معاملے ، بُری سیالاں دی راہ بُریاں سیالاں دیاں عورتاں ، لیندیِاں جادُو پا کڈھ کلیجہ کھاند یِاں ، میرے جھاٹے تیل نہ پا رن دی خاطر چلیا ، آنویں جان گوا آکھے میرے لگ جا ، اگے پیر نہ پا گھر کھیوے دے کاج ہے ، لاگی بھیجیا میرے وار گھر میرے آن کے دس دِتی ، ساہے دی پا اوہ نانکے میں دوھترا ، جاندے نوں موڑ نہ پا پنج روپئیے اِک پترا ، مینوں دے پاواں گا جا مِرزے نے گھوڑی سنگار لئی ، آسن بیٹھا جا چڑھدے دا پلہ اٹکیا ، چھنک سامنے آ مِرزا سیالاں نوں چلیا ، کھڑے نِوا کے سِیس کڈھ کلیجے لے گئی ، خان کھیوے دی دھی گز گز لمیِاں میڈھیِاں ، رنگ جو گورا سی جے دیوے پیالہ زہر دا ، میں مِرزا لیندا پی جے مارے برچھی کس کے ، مرزا کدی نہ کردا سی اپنی موت میں مراں ، میرے نال تُہا نوں کی چڑھدے مِرزے خان نوں ، وھنجل دیندا مت