قصہ مرزا صاحباں (صفحہ2)

چوتھے نوں چدھڑ ویاہ لے جان گے ، پھر کیہ کریں گا آن اگوں کرموں بولدا ، سچی دیاں سُنا چاھلیِاں کوہاں دا پینڈا ہے ، کون آوے کون جا گھر مِرزے دے ہور اِستری ، سنی دی بُری بلا سوکن اُتے سوکن پئے ، مِرزے لوے ادھ ونڈا چھڈ دے پُرانے جٹ دی دوستی ، نویں کرموں ول لا گھر وچ لا لے دوستی ، بہہ کے عشق کما اگوں صاحباں بولدی ، مُنہہ تیرے وِچ سواہ ماراں چپیڑ تیرے غضب دی ، دیاں عقل گوا خبر ہو جائے میرے باپ نوں ، تینوں شہروں دین اُجاڑ تاں خبر ہو جائے ویِر شمیِر نوں ، تینوں کرن وار جے خبر ہو جائے پنڈ دے مُنڈیاں نوں کر دے ڈھیماں دی مار بھلکے سر ادھ دا دا آؤن گے ، نیوندرے کھاں تے جا لگنی آں میں تیری پوتری ، بہہ گیائیں رن بنا لگے کچہری کھیوے باپ دی ، تینوں بنھ کے لاں منگوا ایہہ گُناہ میرا بخش لے صاحباں ، جتھے گھلیں اوتھے جاں ڈورا لگا افیم دا ، ساڈی عقل ٹھکانے نہ میں تے بھولا غریب ہاں ، میری رکھ دھولیاں دی لاج بڑی راتوں اُٹھ کے ٹر پواں ، میں کھر لاں دی راہ سیالاں توں باہمن ٹر پیا ، پیا کھرلاں دی راہ کول مِرزے دے آ کے ، ساھے دی پا مہندی صاحباں دے ویاہ دی ، چل کے ہتھیں اپنے لا بھیجیا صاحباں دا آ گیا ، چھیتی ہو تیار چڑھدے مِرزے خان نوں ، چھتی کرے سوال ہٹ کے بیٹھیں مِرزیا ، گھر وچ کریں صلاح