کیہ پُچھدے او حال فقیراں دا

کیہ پُچھدے او حال فقیراں دا ساڈا ندیوں وچھڑے نِیراں دا ساڈا ہنجھ دی جُونے آیاں دا ساڈا دل جلیاں دلگیراں دا ایہہ جان دیاں کجھ شوخ جیہے رنگاں دا ہی ناں تصویراں ہے جد ہٹ گئے اسیں عشقے دی مُل کر بیٹھے تصویراں دا سانوں لکھّاں دا تن لبھ گیا پر اِک دا مَن وی نہ ملیا کیا لکھیا کسے مقدر سی ہتھاں دیاں چار لکیراں دا تقدیر تاں آپنی سوکن سی تدبیراں ساتھوں نہ ہوئیاں نہ جھنگ چُھٹیا نہ کن پاٹے جُھنڈ لنگھ گیا اِنج ہیراں دا میرے گیت وی لوک سُنیندے نیں نالے کافر آکھ سِدیندے نیں میں درد نُوں کعبہ کہہ بیٹھا ربّ ناں رکھ بیٹھا پیڑاں دا میں دانشوراں سُنیندیاں سنگ کئی واری اُچی بول پیا کُجھ مان سی سانوں عشقے دا کُجھ دعویٰ وی سی پیڑاں دا تُوں خود نُوں عاقل کہندا ہیں میں خود نُوں عاشق دَسدا ہاں ایہہ لوکاں تے چھڈ دَیئے کیہنوں مان نیں دیندے پِیراں دا