لعل زمرد الماس تے نیلم پتھر نیں
توں ہوویں تے موتی، نہیں تے کنکر نیں
وانگ چھلاویاں پل پل وٹاندے رہن
اکھ دی سنگھی تے نہوں دھرنے منظر نیں
عشق ہوراں نے جدوں بیائی کیتی تے
رکڑ اکھ وچ سانجھ سلابے وتر نیں
سورج نال تریل اٹھاون والے وی
رحمت دا ہر تبکا تبکا ساگر نیں
نال سمندر اوہنے لاواں لا لئیاں
اوہدے نین نمانی تڑکی جھجر نیں
نین میرے نہ بیعت قبولن فاسق دی
کربل والے دا سر صدقا صابر نیں
اوہدے بھیت دا انت کسے نے پایا نہیں
باوے کول وی دکھ برہا دے وافر نیں
بشیر احمد باوا