سکا پتر نال ہوا دے گلاں کردا اے
رکھوں ٹٹ کے اکلاپے دی دھپے ٹھردا اے
دلیں گداز رچا کے ٹھنڈ ہوندا جاوے
اوہ غم جیہڑا اکھ وچ اتھر بن کے تر دا اے
ساہن امیراں توں اوہ بندا ماڑا چنگا
رکھا سکا کھا کے جو دم رب دا بھر دا اے
وقت استاد سکھا دیندا سبق اکھیرے
پنجویں باب توں پچھے سبھے ازبر کردا اے
باپ بنے فر کھولے کل خلاصے فطرت
بچیاں لئی فر کیہ کیہ کھہ کھہ دکھڑے جردا اے
فطرت بھیت بنایا موت حیاتی والا
ہر ساہ دل جیندا دل دی ہر حرکت تے مردا اے
ولک ولک من بالک آکھے لکھیں قصیدے
نظماں غزلاں نال تیرا کیہ باوا سردا اے
بشیر احمد باوا