به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی خیالِ سَبْزخَطْی، نَقْش بَسْتِه‌اَم جایی اُمید هست که مَنْشورِ عِشْق‌بازیِ مَن از آن کَمانْچِهٔ اَبْرو رَسَد به طُغْرایی سَرَم زِ دَسْت بِشُد، چَشْم از اِنْتِظار بِسوخْت دَر آرزویِ سَر و چَشْمِ مَجْلِس‌آرایی مُکَدَّر است دِل، آتَش به خِرْقِه خواهَم زَد بیا! ببین! که کِرا می‌کُنَد تَماشایی! به روزِ واقِعِه، تابوتِ ما زِ سَرْو کُنید که می‌رَویم به داغِ بُلَنْدبالایی زِمامِ دِل به کَسی دادِه‌اَم مَنِ دَرویش که نیستَش به کَس از تاج و تَخْت، پَروایی در آن مَقام که خوبان ز غَمْزِه، تیغ زَنَنْد عَجَب مَدار سَری اوفتاده در پایی مَرا که از رُخِ او، ماه در شَبِسْتان است کُجا بود به فُروغِ ستاره، پَروایی؟ فِراق و وَصْل چه باشَد؟ رِضایِ دوستْ طَلَب! که حِیْف باشَد از او، غِیْرِ او، تَمَنّایی دُرَر ز شوق بَرآرَند ماهیان به نِثار اگر سَفینِهٔ «حافظ» رَسَد به دَریایی