کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ؟ عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟ که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل چو کِلک صُنع رقم زد به آبی و خاکی صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی دَعِ التَّکاسُلَ تَغْنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ که زادِ راهروان چستی است و چالاکی اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟ که همچو صنع خدایی ورای ادراکی