عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی ای پسر جام مِی‌ام ده که به پیری برسی چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند شاه‌بازانِ طریقت به مقامِ مگسی دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم گفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟» با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بود هر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی لمع البرق مِن الطّور و آنَستُ بهِ فلَعَلّی لک آتٍ بشهابٍ قبسِ کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم جان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ یَسَر الله طریقاً بکَ یا ملتمِسی