به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کُنم؟ سخن درست بگویم نمی‌توانم دید که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم به دورِ لاله دماغِ مرا عِلاج کنید گر از میانهٔ بزمِ طَرَب کناره کنم ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم گدایِ میکده‌ام، لیک وقتِ مستی بین که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم مرا که نیست رَه و رسمِ لقمه‌پرهیزی چرا ملامتِ رندِ شراب‌خواره کنم به تختِ گُل بنشانم بُتی چو سلطانی ز سنبل و سَمَنش، سازِ طوق و یاره کنم ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم