اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش حریفِ خانه و گرمابه و گلستان باش شِکَنجِ زلفِ پریشان به دستِ باد مده مگو که خاطرِ عُشّاق، گو پریشان باش گَرَت هواست که با خِضْر هم‌نشین باشی نهان ز چشمِ سِکَندَر چو آبِ حیوان باش زبورِ عشق نوازی نه کارِ هر مرغی است بیا و نوگُلِ این بلبلِ غزل‌خوان باش طریقِ خدمت و آیینِ بندگی کردن خدای را که رها کن به ما و سلطان باش دگر به صیدِ حرم تیغ برمکش، زنهار وز آن که با دلِ ما کرده‌ای پشیمان باش تو شمعِ انجمنی، یک‌زبان و یک‌دل شو خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش کمالِ دل‌بری و حُسن در نظربازی است به شیوهٔ نظر، از نادرانِ دوران باش خموش حافظ و از جورِ یار ناله مکن تو را که گفت که در رویِ خوب، حیران باش؟