دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی‌ نوش که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کن صُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهان رضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ دعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس