بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز خروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز مرا به کَشتیِ باده درافکن ای ساقی! که گفته‌اند «نِکویی کن و در آب انداز» ز کویِ میکده برگشته‌ام ز راهِ خطا مرا دگر ز کَرَم با رهِ صواب انداز بیار زآن مِی گلرنگِ مشک‌بو جامی شرارِ رَشک و حسد در دلِ گلاب انداز اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن نظر بر این دلِ سرگشتهٔ خراب انداز به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید ز رویِ دخترِ گُل‌چهرِ رز، نقاب انداز مَهِل که روزِ وفاتم به خاک بسپارند مرا به میکده بَر، در خُمِ شراب انداز ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلت به سویِ دیو مِحَن، ناوَکِ شهاب انداز