عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت! که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش! هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت همه‌کس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت سر تسلیمِ من و خشتِ درِ مِیکده‌ها مُدَّعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟ نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی یک‌سر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت