دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت بِشْکَسْت عَهْد، وَز غَمِ ما، هیچ غَم نَداشت یا رَب مَگیرَش اَرْچِه دِلِ چون کَبوتَرَم اَفْکَنْد و کُشْت و عِزَّتِ صِیْدِ حَرَم نَداشت بَر مَن، جَفا زِ بَخْتِ مَن آمَد وَگَرنَه یار حاشا که رَسْمِ لُطْف و طَریقِ کَرَم نَداشت با این هَمِه، هَر آن‌که نَه خواری کَشید اَز او هَر جا که رَفْت، هیچ کَسَش مُحْتَرَم نَداشت ساقی بیار بادِه و با مُحْتَسِب بِگو اِنْکارِ ما مَکُن که چُنین جام، جَم نَداشت هَر راهرو که رَه به حَریمِ دَرَش نَبُرْد مِسْکین بُرید وادی و رَه دَر حَرَم نَداشت «حافظ»! بِبَر تو گویِ فِصاحَت که مُدَّعی هیچش هُنَر نَبود و خَبَر نیز هَم نَداشت