در یک روستا، پسری بی خیال با پدرش زندگی می کرد. پدر پسر به او گفت که او به اندازه کافی بزرگ شده است که از گوسفندان در مزرعه مراقبت کند. او باید هر روز گوسفندها را به مزارع علف می برد و آنها را در حال چرا تماشا می کرد. اما پسر ناراضی بود و نمی خواست گوسفندها را به مزرعه ببرد. او می خواست بدود و بازی کند، نه تماشای چرای گوسفندان خسته کننده در مزرعه. بنابراین، او تصمیم گرفت کمی خوش بگذراند. گریه کرد: «گرگ! گرگ!» تا اینکه تمام دهکده با سنگ دویدند تا گرگ را قبل از اینکه بتواند گوسفندی بخورد بدرقه کند. وقتی اهالی روستا دیدند که گرگی وجود ندارد، زیر لب غر زدند که پسر چگونه وقتشان را تلف کرده است. روز بعد، پسر یک بار دیگر گریه کرد: «گرگ! گرگ!» و دوباره روستاییان به آنجا شتافتند تا گرگ را بدرقه کنند.
پسر از ترسی که ایجاد کرده بود خندید. این بار اهالی روستا با عصبانیت آنجا را ترک کردند. روز سوم، وقتی پسر از تپه کوچک بالا می رفت، ناگهان گرگی را دید که به گوسفندش حمله می کند. تا جایی که می توانست گریه کرد: «گرگ! گرگ! گرگ!»، اما حتی یک روستایی برای کمک به او نیامد. روستاییان فکر می کردند که او دوباره می خواهد آنها را فریب دهد و برای نجات او یا گوسفندانش نیامدند. پسر کوچک در آن روز گوسفندهای زیادی را از دست داد، همه اینها به دلیل حماقت او بود.
نتیجه اخلاقی
اعتماد به افرادی که دروغ می گویند دشوار است، بنابراین مهم است که همیشه راستگو باشید.
نویسنده:غزاله شهسواری