ہندی کہانیاں دا ترجمہ
نکا بھورا کتورا
اوس دن احمد بہت خوش سی کیونکہ بازار وچ اچانک ہی رانو تے رجو بھیناں اوس نوں مل گیاں سن۔تے اوہ اوس نوں اپنے گھر لے گیاں سن۔احمد چوتھی جماعت وچ پڑھدا سی تے کالونی وچ رہندیاںایہناں بھیناں نال اکثر گھمیا کردا سی ۔رانو تے رجو جڑھویاں بھینا ں سن۔شکل بلکل اکو جہی،قد رنگ چال ڈھال سب اکو جہیا سی۔غور نال ویکھے بغیردسنا مشکل سی کہ کون رانو اے تے کون رجو اے ۔پچھلے سال دے شروع توں ہی اوہ شہر توں باہر کالج وچ پڑھ رہیاں سن۔
گھراں وچ فاصلا ہون دے باوجود احمدنوں اوہناں دے گھر جانا چنگا لگدا سی ۔ کیونکہ اوہناں دے گھر ہمیشہ بہت سارے پالتو جانور تے پنچھی رہندے سن۔ کُتے اشیشن کُتے،پرندے تے کئی ہور نسلاں دے پرندے جیویں بُلبل ،توتے ،مینا،چڑھیاں اسٹریلین توتے تے کئی نسلاں دے کبوتر تے انج ہی جانوراں وچ نکے تے وڈی نسل دے کُتے ، بلیاں، مچھیاں کچھو کمے تے ہور کئی چنگی نسل دے پکھیرو تے جانور اوہناں دے گھر دا حصّا سن۔رجو تے رانو دے بھرا ایہناں نوں ویچدے سن۔کئی وار تاں ویچن وچ کئی مہینے لگ جاندے سن۔تے جانور گھر دا فرد بن جاندے سن۔ہن دوہاں دے ہاسٹل جان مگروں انٹی اکلے رہے گئے سن۔ایس لئی انٹی نے احمد نوں کدی کدی گھر آون لئی آکھیا۔
احمد جانوراں نال بہت پیار کرداسی۔ایس لئی اوس نے انٹی دی گل من لئی۔بھورے رنگ دا اک نکا جہیاکتا اوس نوںپسندآ گیا سی۔اوہ وی ہمیشہ اوس نوں ویکھ کے پوچھ ہلائوندا سی۔اوس دیاںاکھاں ہلکے بھورے رنگ دیاں سن تے بے حد کومل۔احمد ہر شام جا کے جانوارں تے پکھیرواں نال پیار کردا سی۔ایہناں نوںکھانا دیندا۔ضرورت پین تے اوہنا ں نوں نہلائوندا وی سی۔انٹی دی مدد ہو جاندی سی تے احمد نوں جانوارں تے پکھیرواں نال رہن دا موقعہ مل جاندا سی۔ بیٹیاں تے بیٹے دے باہر جان کارن انٹی اکلی رہی گئی سی ۔ ایس لئی اوہ وی بہت سارا کم احمد دے بھروسے اُتے چھڈ دیندی سی۔پر اوہ نکا بھورے رنگ دا کتورا تاں احمد دا ہی انتظار کردا سی۔ اوس دے آون تے ہی کھاندا پیندا سی۔پوچھ ہلا ہلا کے اپنی خوشی دا اظہار کردا سی۔ تے اکثر احمد تے ہتھ پیر چُم لیندا سی۔اوہ بھورا کتورا تاں بس احمد دا ہی لگدا سی۔
احمد کئی وار من وچ سوچدا سی کہ بھورا کتورااوس دے گھر اوس نال رہن لگ جاوے تاں کنا چنگا ہووے،اوس دے نال کھیڈے اوس نال موج مستی کرئے ۔ پر فیر اوس نوں خیال ائوندا کہ انٹی تاں کافی مہنگے پیساں وچ ایہناں نوں ویچدی اے۔ تے اک نکے کتورے لئی اینے پیسے ممی پاپا کدی وی نہیں دین گے۔اور روز شام نوں کتورے نال کھیڈ کے ہی خوش ہو جاندا سی۔اک دن انٹی بہت بیمار ہو گئی۔اوس کولوں بسترے توں اُٹھیا وی نہیں سی جا رہیا۔دوویں بیٹیاں تے بیٹے دے امتحان ہو رہے سن۔ایس لئی انٹی نے اوہناں نوں اپنی طبیعت بارے دسنا مناسب نہیں سمجھیا۔
سارے جانوارں نوں سانبھن دی زمیداری ہن احمد دے سر اُتے آ پئی سی ۔ ہن اوہ سویرے سکول جان توں پہلاں وی انٹی دے گھر ائوندا تے شام نوں وی۔کھانا کھان توںپہلاںدوائی دینا،گھمانے تے پنجرے صاف کرنے تک دا زمیداری اوسے دی سی۔احمد دے اوندیاں ہی سارے پنچھی تے جانور چہچہان لگ جاندے سن۔ اوہناں نوں پتا سی کہ اوہناں نال کھیڈن والا تے اوہناں نوںکھانا دین والا آ گیا اے۔احمد نوں وی اوتھے جان دا انتظار رہندا سی۔اوہ ہر جانور دا خیال رکھدا سی۔خاص طور تے بھورے کتورے دا۔کئی وار اوس نوں سکول وچ وی تے گھر وچ وی اوس دی یاد آ جاندی سی۔پر فیر اوس دے مُل بارے سوچ کے اوس دا من خراب ہو جاندا۔
ہولی ہولی انٹی ٹھیک ہون لگی۔اوس دن شام نوں جدوں احمد گھر پہنچیا تاں اوس نوں انٹی جانوارں تے پنچھیاں نوں کھانا کھاندی ملی۔انٹی نے دسیا کہ رانو تے رجو بھیناں وی کل آ رہیاں نیں۔ایہ سُن کے احمد بہت خوش ہو گیا سی کہ ہن انٹی دی فکر کرن دی اوس نوں ضرورت نہیں سی۔اگلے دن اوہ انٹی دے گھر نہیں گیا۔رانو تے رجو بھیناں جو آ رہیا ں سن۔اوس نوں تھوڑا بُرا وی لگ رہیا سی کہ کیونکہ ہن اوہ ایہناں جانوراں نوں اینا ویلا نہیں دے سکے گا۔اوس نوں پورا یقین سی کہ بھیناں تے بھرا دے آون مگروں زیادا تر جانور تے پنچھی وک جان گے۔سارا دن اوہ افسُردا ہی رہیا۔کھیڈن وچ پڑھن وچ کسی وی کم وچ اوس دا من نہیں لگدا سی۔
شام نوں دروازے دی گھنٹی وجی تاں احمد نے دروازہ کھولیا۔بھورا کتورا اوس دے اُتے چھال مار کے ملن دی کوشش کر رہیا سی۔احمد دی خوشی دا کوئی حد نہیں سی۔ پچھے پچھے انٹی اوس دیاں دوویں بیٹیاں تے نال بیٹا وی آ رہے سن۔
احمد نے بھورے کتورے نوں گودی وچ چُک لیا سی۔اوہ پُچھل ہلا رہیا سی۔تے اوس تے ہتھ چُم رہیا سی۔اوس نوں وی احمد نال ملن دی اونی ہی خوشی سی جنی احمد نوں اوس نال۔انٹی نے دسیا کہ لگ بھگ سارے جانور تے پنچھی وک گئے سن۔احمد دی سیوا پاروں اوہ بہت خوش سی تے اوس نوں ایہ وی پتا سی کہ احمد نوں ایہ بھورا کتورا بہت پسند اے۔ایس لئی اوہ احمد دی خوشی دا کوئی ٹکانا نہیں سی رہیا۔اوس نے احمد نوں اوس دا پیارا بھورا کتورا دین آئی اے۔
ممی پاپا نوں کتورا خریدن لئی پُچھیا۔اوہناں نے وی اجازت دے دتی سی۔انٹی نے بھورے کتورے دی کوئی وی قیمت لین توں انکار کر دتا۔اوس نے احمد نوں نویں نویں جانوراں نوں ملن لئی گھر آون دا وعدا وی لیا۔احمد بہت خوش سی۔اوہ سوچ رہیا سی کہ کر بھلاسو ہو بھلا۔
مصنف:پونم میہتا
ترجمہ: اشرف سہیل